چگونه یک دیوار پرده‌ای یونیتایز، حرکت، انحراف و انبساط حرارتی ساختمان را در خود جای می‌دهد؟

دیوارهای پرده‌ای یکپارچه، حرکت ساختمان را از طریق اتصالات حرکتی طراحی‌شده، جزئیات لنگر انعطاف‌پذیر و درزگیرهای تراکم‌پذیر، تطبیق می‌دهند. هر رابط پنل به سازه معمولاً شامل اتصالاتی است که امکان حرکت افقی و عمودی را فراهم می‌کند: لنگرهای شیاردار برای انتقال، لنگرهای چرخشی برای تنظیم زاویه‌ای و صفحات کشویی برای انبساط حرارتی. اتصالات پنل به پنل از واشرهای فشاری، میله‌های پشتیبان و پروفیل‌های درزگیر استفاده می‌کنند که اندازه آنها به گونه‌ای است که حرکات پیش‌بینی‌شده را بدون تجاوز از محدودیت‌های کشیدگی درزگیر، بپذیرند. فرآیند طراحی، رانش بین طبقه‌ای مورد انتظار، رشد حرارتی و حرکت دیفرانسیلی بین مصالح را کمّی می‌کند. سپس حرکت مجاز با ظرفیت اتصال مقایسه می‌شود تا از کرنش بیش از حد جلوگیری شود. اعضای قاب‌بندی دارای شکست‌های حرارتی هستند تا انتقال تنش ناشی از انبساط را به حداقل برسانند و به گونه‌ای طراحی شده‌اند که پوشش‌های محیطی بتوانند نسبت به صفحه فشار بلغزند. برای بادهای شدید یا اعمال لرزه‌ای، تقاطع‌های انعطاف‌پذیر جرز و مسیرهای انتقال بار محاسبه‌شده از تنش‌های بیش از حد در شیشه و درزگیرها جلوگیری می‌کنند. تلرانس‌ها در مونتاژ کارخانه‌ای طوری تنظیم می‌شوند که امکان ترازبندی در محل را بدون پیش‌بارگذاری غیرضروری روی لنگرها یا درزگیرها فراهم کنند. در مواردی که عایق‌بندی یا روکش‌کاری پیوسته وجود دارد، جزئیات انتقالی با استفاده از زیرلایه‌های فشرده و درزگیرهای تطبیق‌پذیر با حرکت، حرکت را در نظر می‌گیرند. نگهداری منظم تضمین می‌کند که واشرها و درزگیرها خاصیت ارتجاعی خود را حفظ می‌کنند. از دست دادن خاصیت ارتجاعی، قابلیت حرکت را کاهش می‌دهد و منجر به خرابی زودرس می‌شود. در مجموع، تطبیق موفقیت‌آمیز حرکت، مدل‌سازی دقیق حرکت، اتصالات با اندازه مناسب و نصب صحیح در محل را با هم ترکیب می‌کند.