چگونه موزه‌ها از نماهای جنبشی برای محافظت از آثار هنری شکننده استفاده می‌کنند؟

نور در یک گالری زیباست. اما به آرامی در حال تخریب مجموعه نیز هست.

هر ساعت قرار گرفتن در معرض نور، رنگدانه‌ها را محو می‌کند، پارچه‌ها را ضعیف و کاغذ را زرد می‌کند، و آسیب تجمعی و دائمی است، به همین دلیل است که متصدیان موزه، نور را بر حسب لوکس ساعت می‌شمارند، همانطور که حسابداران پول را می‌شمارند، و به همین دلیل است که موزه‌ای که نور روز را می‌خواهد، باید آن را بسیار دقیق‌تر از هر دفتر یا هتلی کنترل کند.

نمای متحرک برای موزه‌ها یکی از راه‌های داشتن هر دو است. نور روز برای بازدیدکنندگان، محافظت از اشیاء.

نکات کلیدی

• آسیب نور به مجموعه‌ها تجمعی است، بنابراین موزه‌ها هم سطح نور و هم کل میزان نوردهی سالانه را محدود می‌کنند.

• پرده‌های جنبشی نور روز را در زمان واقعی تنظیم می‌کنند و می‌توانند وقتی گالری‌ها خالی هستند، کاملاً بسته شوند.

• نور مستقیم خورشید هرگز نباید به اشیاء حساس برسد و اشعه ماوراء بنفش باید در شیشه فیلتر شود.

• قابلیت اطمینان و عملکرد بی‌صدا به اندازه عملکرد نوری در یک موزه اهمیت دارد

چگونه نور به مجموعه‌ها آسیب می‌رساند

آسیب از دو چیز ناشی می‌شود: شدت و زمان.

یک نقاشی که به مدت ۱۰ ساعت با نور ۲۰۰ لوکس روشن می‌شود، همان دوزی را دریافت می‌کند که یک نقاشی با نور ۲۰۰۰ لوکس به مدت ۱ ساعت دریافت می‌کند، بنابراین دستورالعمل‌های حفاظت، هم میزان روشنایی روی یک شیء و هم کل میزان قرار گرفتن در معرض تابش سالانه آن را محدود می‌کند. CIE 157، راهنمای کمیسیون بین‌المللی روشنایی در مورد کنترل آسیب به اشیاء موزه‌ای در اثر تابش نوری، مواد را بر اساس میزان پاسخگویی گروه‌بندی می‌کند و محدودیت‌های قرار گرفتن در معرض تابش سالانه را برای هر گروه تعیین می‌کند.

اشعه ماوراء بنفش به دلیل انرژی خود آسیب نامتناسبی ایجاد می‌کند. قبل از هرگونه تصمیم گیری در مورد سایه اندازی، باید در لعاب فیلتر شود.

جایگاه نور روز در موزه

هر فضایی به قوانین یکسانی نیاز ندارد.

لابی‌ها، کافه‌ها، اتاق‌های آموزش و فضاهای عمومی می‌توانند از نور روز فراوان بهره‌مند شوند، زیرا به ندرت اشیاء حساس را در خود جای می‌دهند. گالری‌های نقاشی ممکن است نور روز را با دقت و در محدوده‌ای محدود بپذیرند. گالری‌های آثار روی کاغذ و پارچه اغلب تقریباً به هیچ نوری نیاز ندارند.

نمای متحرک مرکز فرهنگی معمولاً بیشترین تأثیر را بر گروه اول دارد. این نما به چهره عمومی ساختمان جان می‌بخشد و تابش خیره‌کننده و گرما را در لابی‌ها و آتریوم‌های بزرگ شیشه‌ای کنترل می‌کند.

چگونه پرده‌های متحرک، نور روز موزه را کنترل می‌کنند

کنترل نور خورشید در طول روز در موزه با استفاده از نمای جنبشی به صورت لایه لایه انجام می‌شود.

مسدود کردن نور مستقیم خورشید

نور مستقیم خورشید هرگز نباید به اشیاء حساس برسد. کرکره‌ها یا پنل‌های متحرک، خورشید را دنبال می‌کنند و در صورت نیاز بسته می‌شوند. استراتژی‌های سایه‌زنی مبتنی بر ردیابی خورشید در دفاتر استفاده می‌شود، با محدودیت‌های سختگیرانه‌تری اعمال می‌شود.

تعدیل نور پراکنده

حسگرهای نور داخل گالری‌ها به کنترل‌های نما بازخورد می‌دهند و بازشوها را طوری تنظیم می‌کنند که روشنایی روی دیوارهای نمایش، حتی با عبور ابرها و حرکت خورشید، در محدوده هدف باقی بماند.

ردیابی مواجهه تجمعی

کنترل‌های پیشرفته، نور ورودی به گالری را در طول زمان کنترل می‌کنند. وقتی بودجه سالانه یک گالری نزدیک می‌شود، نما می‌تواند نور روز کمتری را برای بقیه فصل دریافت کند.

بسته شدن در صورت خالی بودن

پس از ساعات کاری، نما می‌تواند به طور کامل بسته شود. این کار باعث صرفه‌جویی در نورگیری برای ساعات کاری شده و امنیت و عایق‌بندی در شب را بهبود می‌بخشد.

پایداری فراتر از نور

مجموعه‌ها به شرایط ثابت نیاز دارند. نه فقط نور کم.

تابش نور خورشید از طریق شیشه باعث نوسانات دما می‌شود و نوسانات دما باعث تغییر در رطوبت نسبی می‌شود که باعث انبساط و انقباض چوب، بوم نقاشی و کاغذ پوستی می‌شود، بنابراین نمایی که مانع از تابش نور خورشید به بیرون از شیشه می‌شود به سیستم کنترل آب و هوا کمک می‌کند تا شرایط را پایدار نگه دارد، به جای اینکه تمام بعد از ظهر به دنبال آن باشد.

این مزیت به راحتی قابل چشم‌پوشی است. به ندرت پیش می‌آید که مرمتگران این کار را انجام دهند.

درسی از پاریس

ساختمان «مؤسسه جهان عرب» در پاریس، که توسط ژان نوول طراحی و در سال ۱۹۸۷ تکمیل شد، یکی از اولین و مشهورترین نماهای جنبشی است.

نمای جنوبی آن با دیافراگم‌های مکانیکی حساس به نور که از صفحات سنتی مشربیه الهام گرفته شده‌اند، پوشیده شده است که برای باز و بسته شدن مانند دیافراگم‌های دوربین با تغییر نور روز طراحی شده‌اند. این نما به یک نقطه عطف معماری تبدیل شد. همچنین به دلیل دشواری در حفظ کارکرد این همه مکانیسم کوچک در طول سال‌ها مشهور شد.

درس این ماجرا برای موزه‌ها مستقیم است. تعداد مکانیزم‌ها، دسترسی و پشتیبانی کنترل به اندازه خود مفهوم اهمیت دارند.

الزامات قابلیت اطمینان برای موزه‌ها

موزه‌ها نهادهایی با عمر طولانی هستند. نمای آنها نیز باید چنین باشد.

• عناصر متحرک کمتر و قوی‌تر به جای هزاران عنصر کوچک

• بلبرینگ‌ها و محورهایی که برای دهه‌ها حرکت با حداقل نگهداری طراحی شده‌اند

• دسترسی به هر درایو بدون ایجاد مزاحمت در فضاهای گالری

• موقعیت‌های ایمن در برابر خرابی که در صورت قطع برق یا کنترل، از مجموعه‌ها محافظت می‌کنند

• رانندگی بی‌صدا، زیرا سر و صدای مکانیکی در گالری‌ها نامطلوب است

• کنترل‌های باز و مستند، از آن زمان سرویس‌دهی سیستم‌های کنترل در طول دهه‌ها از سرمایه‌گذاری محافظت می‌کند

خیره کننده برای بازدیدکنندگان و همسایگان

پنل‌های متحرک نحوه‌ی بازتاب نور در ساختمان را تغییر می‌دهند.

کرکره‌های چرخان می‌توانند انعکاس‌هایی را به خیابان‌های مجاور یا در سراسر میدان بیندازند، و در گالری‌ها، یک تابش ناگهانی از نور خیره‌کننده منعکس شده روی ویترین‌های لعاب‌دار می‌تواند تجربه تماشا را خراب کند. بررسی میزان خیرگی پنل‌های متحرک به فرآیند طراحی تعلق دارند، به خصوص با پرداخت‌های فلزی یا براق.

پرداخت‌ها و مصالح

پنل‌های آلومینیومی با روکش‌های پایدار و کم‌براقیت برای نماهای موزه‌ای مناسب هستند.

پوشش‌های PVDF در برابر محو شدن مقاومت می‌کنند و رنگ را برای دهه‌ها ثابت نگه می‌دارند. پنل‌های سوراخ‌دار می‌توانند نور را به صورت تابشی نرم و یکنواخت پخش کنند. پانل های فلزی سوراخ دار تزئینی و نمای جنبشی سیستم‌ها می‌توانند طوری ترکیب شوند که مناطق ثابت و متحرک زبان بصری یکسانی داشته باشند. برای مقدمه‌ای بر نماهای جنبشی ، به راهنمای اصلی ما مراجعه کنید.

امتیاز مشخصات

• سطح نور و اهداف نوردهی سالانه برای هر گالری، توافق شده با مرمتگران

• فیلتر کردن اشعه ماوراء بنفش در لعاب

• منطق کنترلی متصل به حسگرهای نور داخلی

• موقعیت ایمن در برابر خرابی که از مجموعه‌ها محافظت می‌کند

• محدودیت‌های سر و صدای رانندگی برای فضاهای گالری

• دسترسی به تعمیر و نگهداری از خارج از گالری‌ها

• پروتکل‌های کنترل باز و مستندات کامل

سوالات متداول

۱. آیا موزه‌ها می‌توانند با خیال راحت از نور روز استفاده کنند؟

بله، با کنترل دقیق. باید از تابش مستقیم نور خورشید جلوگیری شود، اشعه ماوراء بنفش فیلتر شود و نور پراکنده در محدوده حفاظت از محیط زیست نگه داشته شود. یک نمای سینتیک می‌تواند نور روز را به طور مداوم تنظیم کند تا در آن محدوده باقی بماند.

۲. چه محدودیت‌های نوری برای اشیاء موزه اعمال می‌شود؟

CIE 157 مواد را بر اساس حساسیت گروه‌بندی می‌کند و محدودیت‌های مواجهه سالانه را از حدود ۱۵۰۰۰ لوکس ساعت برای مواد بسیار حساس مانند منسوجات و آثار روی کاغذ تا محدودیت‌های بسیار بالاتر برای مواد پایدار تعیین می‌کند.

۳. چرا موزه‌ها به افزایش گرمای خورشیدی اهمیت می‌دهند؟

زیرا گرما دما و رطوبت را تغییر می‌دهد که به چوب، بوم و کاغذ فشار می‌آورد. مسدود کردن نور خورشید از پشت شیشه به پایدار نگه داشتن شرایط گالری کمک می‌کند.

۴. آیا نمای جنبشی برای یک مرکز فرهنگی مناسب است؟

بله، مخصوصاً برای لابی‌ها، آتریوم‌ها و فضاهای عمومی، که در آن‌ها تابش خیره‌کننده و گرما را کنترل می‌کند و در عین حال به ساختمان یک هویت عمومی قوی می‌بخشد.

۵. اگر نمای متحرک (kinetic facade) خراب شود، چه اتفاقی برای مجموعه‌ها می‌افتد؟

این بستگی به وضعیت ایمن در برابر خرابی دارد. سیستم‌های موزه باید به طور پیش‌فرض در وضعیتی قرار بگیرند که در صورت قطع برق یا کنترل، از مجموعه‌ها، که معمولاً بسته هستند، محافظت کند.

نور روز با نظم و انضباط

موزه‌ها می‌توانند از نور روز لذت ببرند. فقط باید هر لوکس را بشمارند.

بودجه‌های نوردهی را با محافظان آثار هنری تنظیم کنید، جلوی تابش مستقیم نور خورشید به بیرون شیشه را بگیرید و مکانیزمی را انتخاب کنید که به اندازه کافی قوی باشد تا به اندازه موسسه دوام بیاورد. نقشه‌های گالری و ... خود را برای ما ارسال کنید. بحث در مورد مفهوم نمای موزه با تیم ما.