چه راهکارهایی برای نما وجود دارد که ضمن کاهش درزهای قابل مشاهده، امکان جابجایی حرارتی لازم را فراهم می‌کند؟

به حداقل رساندن اتصالات قابل مشاهده در عین حال که جابجایی حرارتی را نیز در نظر می‌گیرد، نیازمند رویکردی در مونتاژ است که پیوستگی بصری را از حرکت مکانیکی جدا کند. یک استراتژی مؤثر، استفاده از پنل‌های بزرگ با سیستم‌های مخفیِ back-fix است: پنل‌ها روی گیره‌های مخفی متصل به یک زیرقاب پشتیبانی می‌شوند و شکاف‌های سایه‌ای نازک، ظاهری پیوسته و یکپارچه از خیابان ایجاد می‌کنند، در حالی که گیره‌ها امکان لغزش برای انبساط حرارتی را فراهم می‌کنند. اتصالات سایه‌ای پیوسته با آشکارسازهای مهندسی‌شده از نظر بصری حداقل هستند، اما اندازه آنها برای جذب حرکت مناسب است. عرض و محل قرارگیری ثابت آنها، شکاف‌های لازم را به عناصر طراحی عمدی تبدیل می‌کند. طرح‌های گیره کشویی یا شناور - که در آن گیره با یک شکاف پنل درگیر می‌شود و به صورت طولی می‌لغزد - امکان انبساط را بدون تغییر هندسه اتصال فراهم می‌کنند و ظاهر مسطح نما را حفظ می‌کنند. واشرهای الاستیک و درزگیرهای محیطی باید برای مدیریت حرکت چرخه‌ای بدون اکستروژن یا تنظیم فشار انتخاب شوند. آنها را در پشت صفحه بصری قرار دهید تا سطح تمیز بماند. تکیه‌گاه‌های سفت یا دنده‌های سفت‌کننده می‌توانند به پوسته پنل اجازه دهند بدون شکستگی به نظر برسد، در حالی که انحراف توسط زیرقاب به جای سطح قابل مشاهده جذب می‌شود. برای نماهایی که به اتصالات تقریباً نامرئی نیاز دارند (مثلاً فروشگاه‌های لوکس)، لبه‌های تاخورده در هم تنیده را در نظر بگیرید که با هم همپوشانی دارند اما همچنان امکان لغزش در نقاط گسسته را فراهم می‌کنند. ماکت‌ها تحت چرخه‌های دمایی برای تأیید پایداری عرض اتصالات در حین کار بسیار ارزشمند هستند. طراحان با ادغام معماری جزئیات حرکتی در زیر فریم و استراتژی گیره، به سطوح فلزی زیبا و پیوسته بدون از دست دادن تطابق لازم برای حرکت حرارتی دست می‌یابند.