چه گزینه‌هایی برای شیشه، آلومینیوم و درزگیر، عملکرد حرارتی را در دیوار پرده‌ای یونیتایز بهینه می‌کنند؟

بهینه‌سازی عملکرد حرارتی در یک دیوار پرده‌ای یونیتایز، یک تصمیم سیستمی است که شامل انتخاب و ادغام شیشه، آلیاژ قاب و طراحی پروفیل، شکست‌های حرارتی و درزگیرهای با عملکرد بالا می‌شود. برای شیشه، واحدهای عایق شیشه‌ای دو یا سه‌جداره با پوشش‌های کم گسیل (low-E) و پرکننده‌های گازی (آرگون، کریپتون) انتقال حرارت رسانایی و تابشی را کاهش می‌دهند و در عین حال اهداف انتقال قابل مشاهده را حفظ می‌کنند. فاصله‌دهنده‌های لبه گرم و مهره‌های شیشه‌ای شکست حرارتی، پل حرارتی را در محیط IGU به حداقل می‌رسانند. مواد قاب‌بندی معمولاً از آلومینیوم معماری با استحکام بالا با یک سیستم شکست حرارتی قوی - که اغلب یک مانع حرارتی پلی‌آمید یا رزین مهندسی شده است که به صورت مکانیکی بین آلومینیوم‌های برگشتی داخلی و خارجی پیوند داده می‌شود - برای قطع جریان حرارت رسانا استفاده می‌کنند. هندسه مقطع (عمق و حفره عایق) نیز بر مقادیر U تأثیر می‌گذارد. پوشش‌های خارجی عمیق‌تر و عایق حرارتی نقاط اتصال، مقدار R کلی را بهبود می‌بخشند. سیستم‌های درزگیر و واشرها باید هم هوابندی و هم جداسازی حرارتی را فراهم کنند. واشرهای فوم سلول بسته با درزگیرهای ثانویه سیلیکونی یا پلی اورتان، نفوذ هوای کم را حفظ کرده و امکان حرکت دیفرانسیلی را بدون میانبرهای انتقال حرارت فراهم می‌کنند. برای پروژه‌هایی که با هدف دستیابی به اهداف انرژی صفر یا تهاجمی انجام می‌شوند، شیشه‌های سه‌جداره، شکست‌های حرارتی درجه خانه غیرفعال و پنل‌های اسپندرل عایق حرارتی با عایق پیوسته در پشت پوسته بیرونی را در نظر بگیرید. ادغام دستگاه‌های سایه‌انداز، الگوهای فریت و پوشش‌های طیفی انتخابی نیز به کنترل افزایش گرمای خورشیدی (مقدار g) در عین حفظ نور روز کمک می‌کنند. در نهایت، اطمینان حاصل کنید که آزمایش سیستم (مقدار U، مقاومت در برابر میعان و محاسبات انتقال حرارت) برای پنل‌های یونیتایز مونتاژ شده به جای معیارهای فقط اجزا انجام می‌شود تا عملکرد حرارتی در دنیای واقعی تضمین شود.